Dzień Dziecka – święto wielkich skarbów.

Kiedy patrzę na dzieci, zawsze przypomina mi się coś bardzo ważnego. Pan Bóg nie stworzył na świecie nikogo przypadkiem. Każde dziecko jest Jego ukochanym pomysłem. Każde ma swoje miejsce w sercu Boga.
Dzień Dziecka kojarzy się z uśmiechem, lodami, prezentami i zabawą. I bardzo dobrze! Dzieci powinny się śmiać. Powinny biegać po trawie, marzyć, zadawać tysiące pytań i patrzeć na świat z zachwytem.

Właśnie tak patrzą na świat dzieci – jak na piękny prezent.
Jezus bardzo kochał dzieci. Nie odsyłał ich, nie mówił, że przeszkadzają. Przeciwnie. Brał je w ramiona i mówił dorosłym: „Popatrzcie na nie”. Bo dzieci potrafią ufać. Potrafią kochać całym sercem. Potrafią cieszyć się małymi rzeczami.
Dlatego Dzień Dziecka jest także świętem dla dorosłych. Przypomina nam, że warto mieć serce dziecka. Nie dziecinne, ale dziecięce. Takie, które umie powiedzieć: „Dziękuję”, „Przepraszam”, „Pomóż mi” i „Kocham”.

Dzisiaj warto podziękować Bogu za wszystkie dzieci. Za te zdrowe i chore. Za te, które mają kochające rodziny, i za te, które czują się samotne. Niech żadne dziecko nie zapomni, że jest ważne. Niech każde usłyszy, że jest kochane
.
A jeśli jesteś dzieckiem i czytasz te słowa, pamiętaj: nie musisz być najlepszy, najszybszy ani najmądrzejszy, żeby Pan Bóg cię kochał. On cieszył się tobą już wtedy, gdy pierwszy raz otworzyłeś oczy na świat.
Bo dla Boga każde dziecko jest małym cudem. A cuda zawsze mają ogromną wartość.

**Wszystkim dzieciom – małym i tym trochę większym – życzę serca pełnego radości, odwagi do marzeń i pewności, że są bezgranicznie kochane przez Boga.**